In the name of the god

The humen only can satisfy & justify theirself by arts.No one can be found engaged with an art 

ورزش

می توان اولین واصولی ترین اصلهای ورزش را به صورت زیر تعریف کرد:

1. باید بدانیم از ورزش چه می خواهیم: تناسب اندام ، افزایش وزن، لاغری ...
2. داشتن علم کافی در مورد تغذیه: چه بخوریم و چه نخوریم
3. هر کس بعد از مدتی تجربه بهترین مربی خود خواهد شد: با بررسی تجربه هایی که از مصرف مواد غذایی و دارویی و تمرینهایمان بدست می آوریم خود ما می توانیم بهترین پزشک یا مربی خود شویم .اگر خودپسند یا فاقد اعتماد به نفس باشیم نواقص یا محاسن خود را کشف نمی کنیم، پس کمی اخلاق نیز باید چاشنی کار یک ورزشکار باشد!!

هنر

آدمی زمانی به تبلور انسانی دست می یابد که هیچ خلایی در ابعاد زندگی او وارد نباشد. ابعاد زندگی انسان را می توان در 3 جهت یا بعد خلاصه کرد:

1. علم
2. هنر
3. ورزش

و ورای این ابعاد نقطه ای به نام پروردگار حکمرانی می کند که به تمام آن ها معنا می بخشد. آنچه مشخص است سیطره علم بر تمام مضامین و حقایق زندگی است تا آنجا که بدون علم هنر و ورزش نیز معنایی نخواهند یافت.

از سویی حرکت این سه تنها به دو موضوع ختم میشود :

1. قدرت
2. زیبایی

قدرت یعنی توانایی در اختیار گرفتن آنچه که می خواهیم و زیبایی یعنی نهایت لذت. پس انسانی که علم و هنر و ورزش را داشته باشد نهایت قدرت انسانی و لذت معنایی را خواهد داشت و این یعنی خوشبختی.

 

متاسفانه شرایط اقتصادی- اجتماعی این روزها همه را دچار روزمرگی کرده و ناخودآگاه اهداف آدمی از علم و هنر و ورزش تنها تامین منافع مالی گردیده است. دیگر بحث بازار بورس جایی برای توصیف تالارهای موسیقی نگذاشته است، ورزشکاری که قهرمان می شود از نظر مالی و مقامی پیشرفت می کند و نفرات دوم وسوم و ... که شاید هم اندازه قهرمان تلاش کرده اند چیزی عایدشان نمی شود! و هنر فقط کسب پول لقب گرفته! صد البته که نگاه کردن فیلم ، گوش دادن به موسیقی هایی که نه شعر دارند و نه ملودی و... خیلی بهتر و راحت تر ازفراگرفتن یک ساز یا ترسیم یک منظره دل انگیز است...

اما با همه اینها روزی فرا می رسد که هر انسانی خود را در محکمه خود بازجویی می کند و آنچه را که در چنته دارد با چیزهایی که می خواسته مقایسه می کند و بی شک بی هنران از گذشته خود خشنود نخواهند بود.

همواره کسی بالاترین لذت را از پیرامونش خواهد برد که آگاهی بیشتری نسبت به آن داشته باشد. لذتی که یک موسیقی دان از یک قطعه موسیقی به خود جذب می کند هزاران بار از کسی که درکی از تنالیته ندارد بیشتر است:

بی هنران با زیبایی تفریح می کنند و هنرمندان با آن شهوت رانی.